Gry Wii

Każde dziecko lubiczuć się rozpuszczane przez rodziców. Ale chciałyby też wiedzieć, że otrzymują to, na co maja chęć. W przeciwnym razie wszyscy mają ciężko. Naturalnie nie można dziecku pozwalać na to, żeby próbowało ustawiać rodziców czy otoczenie, bo wtedy jest przekonane o tym, że zostało przewodnikiem danej sytuacji i wszyscy mają go słuchać. Maluchowi powinno się więc tłumaczyć i wyjaśniać wszystko od momentu, kiedy widać, iż stara się robić coś po swojemu. Egzemplifikując, kiedy mały chłopczyk zobaczy u starszego rodzeństwa nowe gry Wii (choć za bardzo nie wie, do czego służą), uparł się, że chce się w tym momencie pobawić dokładnie tym przyrządem, które posiada jego brat. Pomimo uzmysłowienia Stasiowi, do czego przeznaczone są gry Wii i że jest jeszcze za mały, żeby zagrać w tę grę, dziecko twierdziło, że chce i już. Zaczęło kopać wszystko, wrzeszczeć i nie chciało nikogo słuchać. Chwyciło grę i zaczęło ją wyrywać. W tej więc chwili weszła do akcji mama dzieci. Zabrała chłopcom obie gry Wii, postawiła je wysoko na komodzie i wyprowadziła z pokoju kłótliwe dziecko. Malec chciał się opierać, ale mama gwałtownie zareagowała. Usadziła go w pomieszczeniu obok i zaciekawiła nową malowanką. Starszy zaś chłopiec za parę chwil dostał z powrotem swoją grę.